الاشارات و التنبيهات

الاشارات و التنبيهات[1] تالیفی مجمل در حکمت است[2]. در این اثر تبیین حکمت به معنی اعم آن مقصود شیخ است؛ پس شامل منطق، طبیعیات و ما قبل الطیبعة (متا فزیک) می باشد. در نمط های پایانی به مقامات العارفین و اسرار الایات نیز پرداخته است ،که شاید این بخش را بتوان عرفان به حساب آورد.

بخشهای این کتاب از دو دسته کلی تشکیل یافته است؛ اشارات و تنبیهات.شیخ با إشارات، به امهات مطالب اشاره می کند و با  تنبيهات به مباحث مهم می پردازد. گو اینکه اشارات بیاناتی فراتر از تنبیه است و تنبیه توجه دادن به برخی موضوعات روشن تر از اشارات است .

بیان مرحوم شیخ در این اثر، بیانی متین و نص گونه، موجز و اعجاز آمیز است. شیخ این اشاره ها و تنبیه ها را قابل بسط و تفصیل می داند.

این کتاب شرح بسیار ارزشمند، خواجه نصیر الدین طوسی و شرح انتقادی فخرالدین محمد بن عمر رازی و همچنین شرح محاکمات قطب را برتافته است.


[1] خطبه بو علی: أحمد الله على حسن توفيقه و أسأل هداية طريقه و إلهام الحق بتحقيقه و أن يصلي على المصطفين من عباده لرسالته خصوصا على محمد و آله. أيها الحريص على تحقق الحق، إني مهد إليك في هذه الإشارات و التنبيهات أصولا و جملا من الحكمة، إن أخذت الفطانة بيدك سهل عليك تفريعها و تفصيلها و مبدئ من علم المنطق و منتقل عنه إلى علم الطبيعة و ما قبله.

[2] در این بخش از مقدمه شرح خواجه و خطبه کوتاه بوعلی استفاده شده است .

پاسخ